Eliza Piotrowska - Media-Rodzina
Eliza Piotrowska - autorka i ilustratorka książek dla dzieci

Eliza Piotrowska

Eliza Piotrowska – autorka książek dla dzieci i dorosłych



Barwna postać tworząca równie barwne historie

Eliza Piotrowska w wydawnictwie Media Rodzina debiutowała książką „Alfabecik dla dzieci”. Później przyszedł czas na takie tytuły jak: „Ortografia, czyli heca, którą wszystkim się zaleca”, „A ja nie pozwolę nudzić wam się w szkole!”, „To miasto nazywa się Rzym”.

Nadchodzi Ciocia Jadzia

Największą sławę Elizie Piotrowskiej przyniosła jednak seria o zabawnej, szalonej i nieprzewidywalnej Cioci Jadzi. Taka ciocia to marzenie każdego dziecka, dlatego nie można się dziwić, że ta postać skradła serca najmłodszych dzieci. Niewątpliwie seria o cioci Jadzi to także lektura idealna do stawiania pierwszych czytelniczych kroków.

Ciocia Jadzia doczekała się także własnego spektaklu wystawianego z sukcesem od 2016 roku przez Teatr Fuzja.

Książkowy debiut dla dorosłych

Choć czytelnicy Elizę Piotrowską poznali jako autorkę książek dla dzieci, to w 2017 roku postanowiła wydać swoją pierwszą powieść dla dorosłych „Obczyzno moja”. Ta propozycja autorki to bardzo gorzka i przenikliwa analiza Polski, której Eliza Piotrowska przygląda się z perspektywy osoby mieszkającej za granicami kraju. Bez wątpienia to poruszająca i osobista lektura, która zachwyca szeroką gamą emocji zawartą na kartach powieści.

Eliza Piotrowska o sobie

Urodziłam się trzynastego, ale nie w piątek (za to w czepku). Podobno byłam największym noworodkiem w historii szpitala. Taka jest przynajmniej familijna, półoficjalna, wersja wypadków. Na świecie była już trójka mojego rodzeństwa, wszyscy dużo starsi. Dlatego zmuszona byłam organizować sobie czas sama. Tak powstało moje pierwsze domowe laboratorium literacko-plastyczne.

Od piątego roku życia pisałam i rysowałam bardzo dużo. Sprawiało mi to wielką przyjemność i dawało kojące poczucie sensu i uporządkowania. Niezwykle ważnym momentem było dla mnie poznanie Danuty Wawiłow, znakomitej poetki i nieprzeciętnego człowieka, która opiekowała się młodymi poetami, zrzeszonymi w KLAN-ie (Klub Ludzi Artystycznie Niewyżytych). Stając się się KLAN-ową poetką nie musiałam już pisać do szuflady. Dzięki Dance moje utwory zawitały na łamach: „Filipinki”, „Ciuchci”, czy „Misia”. Pisałam troszkę inaczej niż pozostali KLAN-owicze – kochałam rym, rytm, folklor, naturę, kolory, magię codzienności.

Edukacja

Ukończyłam historię sztuki na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Dlaczego historia sztuki? Może właśnie dlatego, że spotyka się w niej słowo i obraz. Napisałam pracę z malarstwa przełomu XIX i XX wieku, bowiem tam, być może po raz pierwszy, obraz zaczął opowiadać własną intymną historię, a nie monumentalną historię dziejów. A ja zawsze wolałam nastroje bardziej kameralne. Ostatni rok studiów zbiegł się z pracą w Muzeum Narodowym w Poznaniu, gdzie wspólnie z Pauliną Broniewską stworzyłyśmy Muzealną Akademię Dziecięcą – kreatywne teoretyczno-praktyczne warsztaty z dziećmi, za które otrzymałyśmy wyróżnienie w konkursie Sybilla 2002 organizowanym przez Ministerstwo Kultury.

Równolegle z pracą w Muzeum pisałam teksty krytyczne do katalogów wystaw polskiej sztuki współczesnej, organizowanych przez poznańską Galerię Nową. W 2004 roku rozpoczęłam studia specjalizacyjne na Uniwersytecie La Sapienza w Rzymie. W 2006 roku obroniłam dyplom ze sztuki współczesnej. Obecnie pisuję do „Misia” i „Świerszczyka’. Ponadto współpracuję z czasopismem „Ryms”, poświęconym literaturze dla dzieci. Mam na koncie sporo nagród, lecz jak to z nagrodami bywa – bardzo cieszą, ale ich wypunktowywanie jest potwornie nudne. Kilka lat mieszkałam w Rzymie. Teraz mieszkam w Brazylii. Żyją tam bardzo piękni ludzie. A jak wiadomo, najpiękniejszy człowiek to taki, który się uśmiecha.

Zapraszamy do odwiedzenia bloga Autorki: http://obczyznomoja.pl/

Zaloguj się

Nie masz konta?